سرد  خانہ

زیمل بلوچ

شپ ءِ یک ءُ نیم اِنت، ماھل، چراگ ءُ لمہ مہناز وتی دو کوٹی ئیں گس ءَ نشتگ اَنت ءُ دیوان ءُ مسکرا کنگ ءَ اَنت۔ ماھل ءُ چراگ یک ءُ دومی ءَ کُنت کن اَنت ءُ پدا ماھل لُمہ ءَ شکایت کنت، لمہ چراگ ءَ پہ مسکرائی  ھبر دنت۔ دیوان برجاہ اَت، مات گوں چُکاں کندگ ءُ مسکرا کنگ ءَ اَت، سئے ئیں گل اِت اَنت کہ اناگت کسے ءَ دروازگ ٹُک اِت (ٹک۔۔ٹک۔۔ٹک۔۔۔) توار بُرز بوان اَت، آ سئیں ھیران اِت اَنت کہ اے سہت ءَ کئے بیت۔

لمہ مھناز : شپ ءِ اے پاس ءَ مئے گس ءَ کئے کئیت؟

ماھل: مئے گس ءَ وَ روچ ءَ کس نئیت گُڑا نوں کئے اتک کنت؟

چراگ: شششش۔( چو سما بوت کہ چراگ ءَ زانتگ اَت کہ کئے اتکگ اَنت۔)

توار گیش بوان اَت ءُ نوں لُمہ ءَ ھم زانتگ اَت کہ اے کئے بنت۔

دروازگ ءَ بلائیں توارے کُت ءُ جہل ءَ کپت، کساس بیست ءُ سی ءِ کچ ءَ درامدیں مردم گوں سیاہیں پوش ءُ وردیاں گس ءَ پُتریت اَنت، وردی ءِ سر ءَ سی ٹی ڈی ءِ لوگو اَت، دیم گوں دبکواں چیرداتگ اِت اَنت ءُ دستاں تُپنگ اِش گون اَت۔

آیانی میان ءَ چہ یکے ءَ جُست کُت چراگ کئے اِنت۔

چراگ دیم ءَ کِنز اِت: من ءَ، ھیر اِنت؟

اپسر: تو بیا مئے ھمرائی ءَ، ترا گوں لھتے جُست ھست۔

ماھل ءَ سما کُت کہ آ سی ٹی ڈی ءِ مردم اَنت کُکّار ئِے جت ءُ گُشت ئِے “من وتی برات ءَ نئیلاں ھرچ وڑیں جُستے ھست ہِمد ءَ بہ کن اِت۔”

ھمے میان ءَ ایدگہ اپسراں گس ءَ پٹ ءُ پول بندات کُت۔ الماری، کوٹی ءُ چت ءَ ہوار ھچ جاہ پشت نہ کپت کہ اودا ایشاں وتی زوراکی پیش نہ داشت۔

دیمی اپسر ءَ چراگ چہ گورجیگ ءَ گِپت ءُ زور دیم پہ ویگو گاڑی ءَ روان بوت۔ لمہ مہناز دیم ءَ بوت ءُ وتی سر ءِ گشان اپسر ءِ پاداں چگل ئِے دات ءُ آئی ءِ پاداں کپت۔

لمہ:منی یکیں بچ اِنت ھدا ءِ دوستی ءَ منی بچ ءَ بل اِت، منی بچ ءِ ھچ میار نیست، آ اسکول ءَ استادے، گونڈواں وانین ایت، چراگ ءَ ابید مئے دگہ کس نیست، منی بچ ءَ مہ بر اِت۔

اپسر ءَ وتی ترندیں بُٹّاں گوں لمہ ءَ لگتے جت ءُ تیلانک دیان ءَ چراگ ڈالا ءَ مان کُت۔ ماھل ڈالا ءِ دیم ءَ شُت ءُ اوشتات بلے دومی اپسراں ماھل ءِ سر ءِ مود گپت اَنت ءُ دور اِش دات، گاڑی راہ گِپت، ماہل گاڑی ءِ دُمب ءَ تچان بوت ءُ کُکّار ءَ اَت “ منی براس ءَ ھچ میار نیست منی براس ءَ مہ بر اِت۔”

بلے زالماں آ کِمار نہ کُت، آہانی دیم ءَ ماھل ءُ لمہ ءِ دوستگیں بچ اوارجنگ بوت ءُ آہانی توار ءِ گوش داروک کس نیست اَت۔

ماھل شپادیں پاد ءُ ارسیگیں چماں گس ءَ واتر اتک، چار اِت ئِے لمہ بے سُد اِنت، ماھل ءَ ھمت کُت، لمہ پاد ئِے کُت ءُ کوٹی ءَ بُرت ئِے۔ آ نہ زانگ ءَ اَت کہ چے بہ کنت، کُجا بہ روت ءُ کئے ءَ بہ گُشیت۔ آئی ءَ لمہ ءَ آپ دات ءُ تسلی دات “ماتی منی برات بے گناہ اِنت، بس جُست ءُ پرس ئِے کن اَنت، پدا یلہ ئِے کن اَنت، تو پریشان مہ بی چراگ واتر کئیت۔”

آئی ءَ لمہ تسلی دات ءُ وتی ءُ چراگ ءِ کمرہ ءَ شُت، کمرہ چہ کتاباں پُر اَت، شائری، راجدپتری، سائنسی، فلسفہی ءَ ہوار دگنیا ءِ ھر وڑیں کتاب ایر اَت۔ دومی نیمگ ءَ کُرسی ءُ ٹیبل اَت اَنت کہ اودا مُدام چراگ نشت ءُ نبیسگ ءَ اَت، انگت ءَ ھم چراگ ءِ کلم ءُ کاپی ٹیبل ءِ سر ءَ اِیر اَت اَنت ءُ تاک ءِ سرا نبشتہ اَت “ بیگواہی ھمک بلوچ ءِ بھت اِنت بلے من نہ لوٹاں کہ من بیگواہ بہ باں، اے رستریں استان پہ انسان ءِ ھوناں مدامی شُدیگ اِنت، آئی ءِ دیم ءَ ھچ پیر ءُ کماش، زالبول ءُ گونڈوانی پرک نیست۔”

ماھل ءِ چم ارسیگ اِت اَنت، یکیں دمان ءَ سرجمیں کہول ءِ زند انچیں گرانے ٹِکے ءَ سر بوت کہ کس نہ زانگ ءَ اَت، چے بہ کنت ءُ چون در بئیت۔

سرجمیں شپ ماھل ءَ واب نہ یتک، آ جیڑگ ءَ اَت “باریں منی برات اش کُجا برتگ، منی برات ءَ گوں چے کنگ ءَ اَنت، منی برات سلامت انت یا ناں؟” بازیں جُست ءُ گمان یکیں وھد ءَ ماھل ءِ زہن ءَ چست بوان اِت اَنت۔ ماھل دل ءَ جیڑگ ءَ اَت یا ھُدا من وابے گندگ ءَ باں، یک تُرسناکیں وابے، انچیں وابے کہ وھدے روچ وتی برانزاں منی سر ءَ دور دنت من پاد بیایاں ءُ واب بہ پروشیت۔

بلے وھدے کہ سُھب بوت ءُ روچ ءِ برانز ماھل ءِ سر ءَ کپت اَنت،  آئی ءَ ھوش کُت کہ چراگ ادا نہ اِنت، آئی ءَ باور نہ بوگ ءَ اَت بلے پاد اتک ءُ لمہ ءِ کوٹی ءَ شُت۔ چراگ اود ءَ ہم نہ اَت، ماھل ھال ءَ اتک کہ چہ اودا زورآواراں چراگ چہ آئی ءِ چمانی دیم ءَ بُرتگ اَت۔

اے روچ ماھل ءَ پہ سک گران اَت، آئی ءِ دراہیں زند یکیں ساھت ءَ مٹ بوتگ اَت، بلے آئی ءِ بھت ءِ مٹ کنوک ناں ھدا اَت ءُ ناکہ ماھل، بلکیں ھما زالم ءُ زورآور اِت اَنت کہ آ وت ءَ ھُدا سرپد بنت ءُ مھلوک ءِ سر ءَ زلم ءُ زوراکی کنان اَنت۔

ماھل ءَ بازیں جنجالاں پد اے ویل ایف آئی آر کنائینت، کورٹ ءَ شُت، پریس کلب ءَ شُت بلے کسی ءِ گوشاں مورے ءَ ہم نہ وارت، آئی ءَ توار کس ءَ گوش نہ داشت۔ گُڈ سر ءَ ماھل چہ استان ءِ جوڑینتگیں ادارہاں دلپروش ءُ بیزار بوت ءُ دیم پہ شال ءَ شُت۔ ماھل ءِ واب ءُ واھشت دراہ گوں چراگ ءِ ھمراہی ءَ بیگواہ بوت اَنت، آئی ءِ زند ءَ نوں یکیں مکسد پشت کپتگ اَت کہ وتی برات ءِ سلامت ءُ وشی آجوئی ءَ جہد بہ کنت۔

روچ ءُ ماہ گوزان بوت اَنت، لُمہ مہناز نوں گیش پیر بوان اَت، گُش اَنت درد ءُ رنج مردم ءَ زوت پیر ترین ایت ءُ اے لمہ ءِ گِندگ ءَ پد زانگ بوت۔ لمہ ءَ سرجمیں شپ دریگ ءِ دپ ءَ گوازینت اَنت کہ بوت کنت ھُدا زورآور ءِ دلاں موم بہ کنت، بوت کنت آ منی بچ ءَ یلہ بہ کن اَنت ءُ منی چمانی چراگ واتر بئیت۔ لمہ نوں گس ءَ ایوک اَت، ماھل شال ءَ اَت، ھر وھد ءَ کہ زھرشانی یے بیت ماھل ءَ وتی دست ءَ چراگ ءِ اکسے زُرت ءُ دگانی سر ءَ کوکار ءَ اَت۔

شال ءَ بہ گرداں اسلام آباد ءُ کراچی ءَ ہمک زہرشانی، لانگ مارچ،  پریس کلب، ہر ہما ھما جاہ کہ چہ اود ءَ ماھل ءَ اُمیتے ھست اَت پہ برات ءُ توار ئِے چست کُت۔

ماھل ءِ دگنیا ءِ گندگ ءُ اکسکشی ءِ واب تہنا داں شال ءُ اسلام آباد ءِ پریس کلباں زہرشانی ءُ ننداکانی تہ ءِ نشتگیں مردماں اتک ءُ سر بوت۔ آ اکس کشگ ءَ اَت بلے آہانی تہ ءَ دنیا ءَ زیبداریں جاہانی ندارگانی جاہ ءَ درد ءُ رنج، ارس، بے وسی، لٹ ءُ کُٹ ءَ ندارگاں جاہ کتگ اَت۔ آئی ءِ دگنیا نوں بس ھما کیمپ ءُ کہولانی گرد ءَ ترگ ءَ اَت کہ آ پہ وتی دوستیگاں راہ چارگ اِت اَنت۔ اِدا ماھل ءَ بازیں مردم دستگ اَت۔  بازیں نوکیں ھیال ءُ لیکہ ماھل ءِ گوشاں کپت، روچے راجدوستی ءِ سرا نشت ءُ گپ ءَ اِت اَنت روچے  زورانسری بیگواہی ءِ شوربندی ءِ سرا گپ ءُ باوست جُنزگ ءَ اَت، ماھل وت اے چیزانی تہ ءَ نوک اَت آئی ءَ ھچ سما نیست اَت بلے آئی ءَ اے کُلیں گپ گوشداشت اَنت۔

اے میان ءَ ماھل ءِ گوں رابیہ ءَ نزیکی بوت، آ کوہلو ءِ نندوکے اَت، آئی ءِ پت ءَ پنچ سال اَت کہ بیگواہ اَت، پمے ہاتر ءَ آ نوں شال ءَ نشتگ اَت۔ ماھل ءُ رابیہ ءِ اولی نند ءُ نیاد شال داں اسلام آباد ءِ لانگ مارچ ءَ بوت، اے ماھل ءِ اولی لانگ مارچ اَ،  چد ءُ پیسر ماھل بیھ ھم چوشیں زھرشانی ءُ مارچ ءَ ھوار نہ بوتگ اَت۔ بلے گُش اَنت کہ وھدے زلم وتی سر ءَ کئیت گُڑا پہ مردم ءَ ابیدء گہگیری ءُ توار چست کنگ ءَ ھچ پش نہ کپیت۔ اولی روچاں ماھل رابیہ ءِ گالور ءَ  ھچ سرپد نہ بوت پرچا کہ رابیہبءِ گالوار کمو مٹ اَت ءُ بلے وھد ءِ ھمراہی ءَ ماھل ءَ شوکیں وڑے ءَ سُلیمانی گالور دربُرت ءُ رابیہ ءُ ماھل ءِ میان ءَ شوکیں نزیکی ءُ سیادی یے جوڑ بوتگ۔ رابیہ وانوکیں جنکے اَت، دگنیا ءُ بلوچ ءِ بابت ءَ باز ونتگ اَت ئِے ءُ ھمُک وھد ءَ رابیہ ماھل ءِ کر ءَ نشت گُڑا مُدام دیوان اَش کت۔ روچے ماھل ءَ دگنیا ءِ جُنز ءُ گُلامیں راجانی سر ءَ سرپدی دئیگ ءَ اَت گڑا روچے بلوچ راجدپتر ءُ بلوچ ءِ انیگیں جاورھالانی سر ءَ گپ ءَ اَت۔ رابیہ ءِ اے زانت ءُ سرپدی ءَ ماھل ءَ نوکیں ھیالے داتءُ ماھل ءِ لیکہ مٹ بوان بوت اَنت۔ ھما ماھل کہ تہنا پہ وتی چراگ ءَ جُھد ءَ اَت نوں آئی ءِ دل ءَ ھر ھما بلوچیں زھگ ءِ درد مان اَت کہ بیگواہ اَت ءُ پاکستانی استان ءِ زنداناں بندیگ اَت اَنت۔ ماھل چہ وتی جند ءَ در آھگ ءَ اَت ءُ مچانکی دروشم ءَ جیڑان اَت۔

اے سپر ءِ میان ءَ ماھل ءَ بازیں چیز دستگ اَت، بازیں مردم بازیں ھیال ءُ بازیں لیکہ بلے اے کُلاں چہ گیش استان ءِ روشت اَت کہ آئی ءَ ماھل پہ جیڑگ ءَ مجبور کُتگ۔ ماھل ءِ زہن ءَ نوکیں جُست ودی بوگ ءَ اِت اَنت کہ آ بابت ءَ ماھل چد ءُ ساری بیھ ہم نہ جیڑتگ اَت۔ گُلامی انچیں چیزے کہ تئی ھیال ءُ جیڑگاں ماں سانکلاں بندیگ کنت، انسان گوں وتی دل ءُ دماگ ءَ ھچ جیڑ اِت نہ کنت، بس ھما چیزاں جیڑ ایت ءُ مار ایت  کہ زورآور لوٹیت۔ ماھل ہم ھمے وڑ ءَ اَت، آئی ءَ کدی نہ جیڑ اتگ اَت کہ بلوچستان ءَ چے بوگ ءَ اِنت، بلوچ پرچا ھمُک روچ زھرشانی کنگ ءَ اَنت، اے زلم ءُ زوراکی تہنا بلوچ ءَ گوں پرچا بوگ ءَ اِنت۔ بلے نوں وھدیکہ ماھل وت اے چیزانی دیمپان بوتگ گُڑا ریاستی زلم ءُ جبر ءَ آ مجبور کُتگ اَت کہ آ بہ جیڑ ایت، بہ ماریت کہ اگاں آئی ءَ گوں اے وڑ بوگ ءَ اِنت گُڑا پرچا؟

دو سال گوستگ چراگ ءِ ھچ ھال نیست، لمہ پیر بوان اِنت، ماھل برے شال ءَ ءُ برے گس، تہنا جُھد ءُ ودار ءِ تہ ءَ زندگ اِنت۔ ودار انچیں نادراہی یے کہ بنی آدم ءَ چہ تہ ءَ پروش ایت، ھمے ودار گُڑا چندیں وھداں ارسانی دروشم ءَ چہ چماں درکئیت ءُ برے برے آہ ءُ چیہانٹانی دروشم ءَ ماں دل ءَ گُبار بیت۔ ماھل گوں لُمہ ءِ ھمراہی ءَ منگوچر ءَ اَت۔

یک بیگاہے لمہ ءُ ماھل وتی گِس ءَ نشتگ اِت اَنت کہ ماھل ءَ پونے اتک، ماھل چست ئِے کنت ءُ ڈن ءَ روت۔

ماھل: ھاں رابیہ جان!

رابیہ: ماھل تھو بانگی پگھئغا بیا شال ءَ کُربان۔

ماھل: چیا زاناں زھرشانی اِنت پدا؟

رابیہ: ھالے گڑدغیں کہ استان ءَ کھڑدے بیگواہیں ورنایانی تھیرسُپھتغیں جون ماں شال ءَ چھغل داسغ اَنت، تھو بانگی بیا، من پکا کھناں کہ آ جون تھاں ھسپتال ءَ آرغ بیسغ اَنت ما رووں گندوں نواں مئے دوستیغیں کھسے بیث۔

یک دمانے ءَ ماھل ءِ جان ءَ چہ ساہ ءَ دراتک ءُ آ ھُشک بوت، رابیہ ءَ کال کٹ کُت ءُ جھل ءَ نشت، ماھل ءِ دل ءَ اجیبیں کیپیت یے ودی بوگ ءَ اَت، آئی ءِ زہن ءَ بس چراگ اَت، آئی ءِ ڈیلوکیں چم آئی ءِ بچکند آئی ءِ کندگانی توار پُرشت اَنت۔ ماھل ءَ ھمت کُت پاد اتک ءُ کوٹی ءَ شُت۔ لُمہ ءَ جُست ئِے کت “رابیہ اَت گُشی بیا شال ءَ”

لُمہ: ھیر اِنت؟

ماھل: ھو ھیر اِنت گُشی بیا پہ تو زھیریگ بوتگ، من سُھب ءَ رواں۔

لُمہ: ھو ۔۔۔منی چراگ ءِ ھالے است؟ منی دل مرچی سک جنگ ءَ اِنت، من ءَ پہ چراگ ءَ زھیر کُتگ، منی چمانی چراگ ءَ بیار گوں۔

ماھل ھاموش اَت، آئی ءَ زانت اگاں آ پسو یے بہ دنت آئی ءِ چم تر بنت۔

ماھل وتی کمرہ ءَ شُت ءُ سوشل میڈیا ئِے چار اِت، ھال گردگ ءَ اَت کہ استان ءَ پدا دروگیں میڑ ءِ نام ءَ 10 بلوچ بیگواہیں ورنا جتگ ءُ دور داتگ، ورنایانی جون شال سول ھسپتال ءَ روان دیگ بوتگ اَنت۔

ماھل ءِ ارس رچگ ءَ اِت اَنت، زانگ ءَ نہ اَت کہ چے بہ کنت، آئی ءِ بے چینی ودان اَت بس دل ءَ ھمے ھیال ئِے اَتک منی چراگ۔

ماھل ءِ سرجمیں شپ گوں گریوگ ءُ جیڑگاں گوست، سُھب ءِ روچ ءِ ٹک ءَ ماھل ءَ لمہ ءَ ھیربات کُت ءُ درآتک۔

رابیہ بس اڈا ءَ پہ ماھل ءَ ودار ءَ اَت،سر بوگ ءَ گوں دوئیناں ہال ءُ اہوال کُت ءُ دیم پہ ھسپتال ءَ رھادگ بوت۔ رابیہ مزن اَت، دلیر اَت، مزن بوتگ اَت، آئی ءَ زانت گُلامی گران اِنت گُلامی ءِ سانکلانی پروشگ ءَ پہ ھون ءُ کُربانی الم دئیگی ایں بلے ماھل۔۔۔ آ گونڈو یے اَت، آئی ءِ برات آئی ءِ ھرچی اَت، چراگ ءِ بیگواہی ءَ ماھل ءَ چہ ماھل ءِ زند پُل اِتگ، ماھل ھمے زند ءِ شوھاز ءَ اَت، آ بس دل ءَ یکیں گپے جیڑان اَت یا ھُدا اے چونیں چکاسے تو چہ ما گرگ ءَ ئے؟ اے چونین مردم اَنت کہ چو رستر ءَ  مارا وران اَنت؟ ماھل ءِ  گام لرزگ ءَ اِت اَنت، انچوکہ ھسپتال نزیک بوگ ءَ اَت ماھل ءِ ساہ تیز بوان اَت، رابیہ ماھل ءَ دلبڈی دئیگ ءَ ات “ گُلام ءِ زند وش نہ اِنت، مرشی مئے راج گُلامیں بلے تھو اگاں وثار ءَ کمزور پھیشدارئے ءُ کمزور بئے گُڑا دژمن وھش بیث ءُ تھئی سرا گیش زلم ءُ کہر کھنت، کمزور مہ بی کہ تھو بلوچی چھُکے ئے، وثار ءَ مزبوت کھن، بلّاں تھئی دژمن تھرا گندیث وث تھُڑسیث۔”

ماھل سرپد اَت ءُ زانگ ءَ اَت، بلے دل ءَ کسے چون کُت کنت، ساھتے ءَ پد آ ھسپتال ءِ دریگ ءَ سر بوتگ اَنت، مردم وتی دوستیگیں مردمانی اکساں دستاں زُرتگ ءُ وتی باریگ ءِ ودار ءَ اِت اَنت کہ کدی ما سردخانہ رواں ءُ وتی زھگاناں پجوار کناں۔ اے روچ چو کیامت ءِ پیم ءَ اَت گُش ئے گوات پُرسیگ اَت، آزمان آس گوارگ ءَ اَت، زمین گمیگ اَت ءُ راج ءِ درد چو بولان ءِ کوہ ءَ بُرزتر اَت۔ ماھل ءُ رابیہ ءَ ھم وتی دوستیگانی اکس دست ءَ اِت اَنت ءُ وتی باریگ ءِ ودار ءَ اِت انت۔ نیم ساھتے گوست ءُ رابیہ ءُ ماھل ءِ باریگ اتک، رابیہ ماھل ءِ دست گِپت ءُ دوئیں سردخانہ ءِ نیمگ ءَ روان بوت اَنت۔ ماھل لرزگ ءَ اَت وھدے سردخانہ ءِ تہ ءَ شُت اَنت ءُ جونانی سرا ماھل ءِ نگاہ کپت ماھل ءِ ساہ تیز بوگ ءَ لگ اِت، جونانی انچیں ھالے ات کہ پجوار کنگ ھم گران اَت، کسے ءِ چم ،کسے ءِ ناکن، کسے دست ءُ پاد، کسے ءِ بالاد سُتکگ ءَ اَت اَنت، ماھل وتی زند ءَ چوشیں جاورے ءَ نہ گوستگ اَت پمیشکا آ گریوگ ءَ اَت۔

رابیہ ماھل ءَ ھمت دات ءُ دوئیں جونانی چارگ ءَ دیما شُت اَنت۔ ماھل ءِ چم یک ورنائیں جونے ءِ سرا  کپت اَنت، چم ئِے نیست اِت اَنت، دستانی ناکُن کشگ بوتگ اِت اَنت، دلبند ءِ سر ءَ پاکستان زندگ بات نبشتہ اَت۔ یک ورنائے ءِ جونے ءَ ماھل وتی نیمگ چِک اِت۔ ماھل ہما جون ءِ نزیک ءَ شُت ءُ چارگ ءَ لگ اِت۔ آئی ءَ چراگ ءِ اکس دست ءَ اَت ءُ اکس ءَ چارگ ءَ بوت، پدا جون ئِے چار اِت، باریں آئی ءَ مار اِت کہ اے آئی ءِ براتُک چراگ اِنت۔ آ گیش نزیک بوت داں آئی ءِ چم جون ءِ دست ءِ سر ءَ کپت اَنت داں دِستے کہ یک بلائیں نشانے، ماھل ءِ سر ءَ آزمان پُرشت، چراگ ءِ دست ءَ ھم ھمے رنگیں نشانے پِر بوتگ۔ ماھل ءَ  مُدام چراگ ءَ گُشتگ اَت “ اے نشان ءَ گار بہ کن، تئی دست ئِے ھراب کُتگ۔” بلے چراگ ءِ پسو مدام ھمیش اَت “اڑے منی لاڈکیں گُہار اے منی نشانی اِنت، اگاں من روچے گار باں گُڑا ھمے نشانی ترا من ءَ سر کنت۔” چراگ ءِ ھمے گپ ماھل ءِ زہن ءَ ترگ ءَ اِت اَنت، چمانی ارس ئِے رچان اِت اَنت ءُ چو سما بوگ ءَ اَت کہ بس نوں ماھل ءِ گُڈی ساھت اَنت۔ آئی ءِ سرجمیں دنیا اوشتات، آ سِنگ ءُ سیاہ اوشتاتگ اَت ءُ دیم ءَ ایریں چراگ ءَ چارگ ءَ اَت، بلے ساہ ئِے نیست ءُ بے سُد اَت۔ ماھل ءِ زند یکیں دمان ءَ بدل بوت، آئی ءِ دیم ءَ چراگ ءُ آئی ءِ ھر ھما یات ءُ ھر ھما ساھت آیان اِت انت  کہ آیاں ھمراہی ءَ گوازینتگ اَنت۔ آ کُکار ءَ لگ اِت۔ بوت کنت آ ھمے سما کنگ ءَ ات کہ آئی ءِ کُکّار داں ھُدا ءَ سر بنت ءُ آئی ءِ برات واتر کئیت۔ رابیہ اتک دِست ئِے ماھل بے وسی ءُ گمیگیں چماں ھاموش اِنت ءُ وتی برات ءِ سارتیں جون ءَ چارگ ءَ اِنت۔

ماھل ءِ زند ھما ساھت ءَ ھلاس بوتگ اَت۔ آئی ءِ لمہ گس ءَ ودار ءَ اَت کہ کدی ماھل کئیت ءُ کدی آئی ءِ چراگ جان واتر بیت، بلے آئی ءَ سما نہ اَت کہ دژمن ءَ آئی ءِ لاڈُکیں بچ بے رھمی کُشتگ ءُ چگل داتگ اَت۔ ہما بچ کہ زی ماتءُ گُہار ءَ چو ساہ ءَ دوست اَت ءُ چم ءِ چارگ ءَ دل اِش نہ بوت، مرچی آئی ءِ سارتیں جون نادراہ جاہ ءِ سارت خانہ ءَ ایر اَت۔