آپریشن لکویڈیشن آن ہلیس حیات مروکا غمخوار اسکان
شرفمند آ بلوچ راج!
جہان نا دیہاڑ ءِ خواننگ و پہہ مننگ آن پد اسہ گڑا اس پک مریک کہ کوزہ گیر آ طاغت آک کل آن زیات ہمو سوچ آن بھیم ئنا گواچی مسنو ہرا اوفتا کوزہ گیر آ آٹی و بست و بند ءِ لس مخلوق نا مونا پاش کرینے۔ دن کہ کوزہ گیر اولی دے آن بریک و بیدادی نا بنداؤ آ ہندی مخلوق ءِ غلام جوڑ کیک۔ پدا ہمو غلامی ءِ اسہ فطری ءُ عمل اس نشان تننگ کن اونا گیشتر کوشست ہندا مریک کہ ہندی مخلوق نا عقل و شعور نا زی آ کوزہ کے۔ دا مسخت کن او تینا نوآبادیاتی تعلیمی بست و بند ءِ جوڑ کیک ہرا ہندی مخلوق ءِ اوفتا دود و ربیدہ، دیہاڑ و راجی مارشت آن کشکک جتا کیک۔ کوزہ گیر نا کل آن بھلا زور دا گِڑا نا زی آ مریک کہ او امر ہندی مخلوق نا دود و ربیدہ ءِ زوت آن زوت ایسر کے انتئے کہ دود و دوی ہندنو گڑا ءُ ہرا کوزہ گیر نا و ہندی مخلوق نا نیام ئٹ فرخ ءِ پاش کیرہ۔ گڑا جہان نا دیہاڑ ئٹ ہراتم ہم اسہ ہندی زانتکار اس کہ کوزہ گیر نا گواچن ءِ ادب نا دروشم ئٹ پاش کرینے یا کہ تینا لمئی یا راجی دوی ءِ مونا ہتنگ نا کوشست کرینے گڑا او کوزہ گیر ءِ کُنٹہ غان آنبار لگانے۔ کوزہ گیر آ طاغت آک دن انگا بندغ آتے ہچ سگنگ کپسہ انتئے کہ دافک کوزہ گیریت نا بست و بند ءِ پہہ مریرہ و سرپند مننگ آن پد تینا مخلوق ءِ ہم پہہ کیرہ۔ وخت اس کہ مخلوق دا پہہ مس کہ او امر غلام جوڑ کننگانو گڑا اوفتے پدا اُرے اسکان غلام توننگ سخت مریک۔
بلوچ راج ئنا چاہندار آ باتیک!
اگہ نن پاکستان نا جبر و بیدادی تا دیہاڑ ءِ ہُرن گڑا نن بنگلادیش ئٹ مروکا زنک ایسری ءِ گیرام کننگ کپنہ۔ دا فطرت آن چپ انگریز نا جوڑ کروکا ریاست ہراتم جوڑ مس گڑا بنگلادیش ہم ہندا نا بشخ اس ئس ہرادے دے ٹِکی پاکستان پاریرہ۔ تینا جوڑ مننگ نا اولی دے آن دا نا کوشست ہندا ئس کہ بنگالی تا لٹ و پل ءِ کے چاہے او دود ئنا مرے، مڈی تا یا طاغت ءِ بشخنگ ئٹ نا انصافی مرے۔ وخت اس کہ بنگلادیش نا زانتکار آک دا زوراکی و نا انصافی نا بست و بند ءِ مارِرہ گڑا او تینا مخلوق ءِ ظلم ئنا برخلاف شعور تننگ نا لڑ ءِ بنا کیرہ۔ ہراتم بنگالیک تینا زبان کن توار ہرفرہ گڑا اوفتا زی آ سُم و بارود شلنگک ولے او دا ظلم آن نزور مفسہ و نئے کہ خُلیس نا گواچی مریرہ۔ بلکہ اوفتا زانتکار و ادیب آک دا راجی ٹپ ءِ غلامی نا برخلاف بش مروکا تینا شعور نا بشخ جوڑ کیرہ۔ او تینا شعور ءِ قلم نا وسیلہ ئٹ راج ئنا مارشت آتے ٹی اوار کرسا کارہ تاکہ مخلوق ئٹ راجی مارشت ودی مرے و اوفک غلامی ءِ و غلامی نا سوب آتے سرپند مریر۔ زانتکار و ادیب آتا دا مزاحمتی عمل آن پاکستانی ریاست ئٹ حول اس تمک انتئے کہ ہرا دروغ آتے او تینا بیانیہ ٹی تالان کرسا بسوسس دا زانتکار آک ہمو دروغ نا دیوال ءِ تینا شعور آن تل ترسا بٹنگ ئسر۔ دا بھیم ئنا سوب آن پاکستانی لشکر ”آپریشن لکویڈیشن“ نا پن ئٹ اسہ ہٹکل اس ٹہیفک ہرانا بنداوی مسخت بنگلادیش نا زانتکار آتے کسفنگ مریک۔ دا آپریشن ئٹ زانتکار آتے ٹک کننگ نا سوب دا مریک کہ بنگالی تا راجدوستی نا مارشت سوگو مف و زانتکار آتا کہنگ آن پد اوفتے کسر نشان تروکو کس مف۔ وخت اس کہ سوچوکا و شعوری آ زہن آک کہیرہ گڑا بروکا زنک آتے رد تننگ و اوفتے اوفتا دود و دیہاڑ آن جتا کننگ اسہ دژمن ئسے کن اڑزان مریک۔ بنگلادیش نا چندی پِنی آ زانتکار آک دا تادی نا گواچی مریرہ ہرافتے ٹی گیشتر استاد، ادیب، نوشتوک و ایلو پڑ آتا لائخ آ بندغ آک اوار مریرہ۔ دافتے ٹی پنی آ پِنک شاہد اللہ قیصر، سلینا پروین، منیر چوہدری و غیاص الدین احمد ئسر و دافتے تون کم و ود یانزدہ سد نا کچ اسکان زانتکار آک مرگ ئنا گواچی کننگاسر۔ دا دک بنگلادیش نا بندغ آتا بیرہ جون آ لگتو بلکہ دا اوفتا شعور نا زی آ جلہو اس ئس۔
شہید آتا زگر انگا دتر نا وارث آ بلوچ راج!
بلوچستان آ ہراتم آن دا ریاست زوراکی ئٹ کوزہ کرینے گڑا داڑکن کل آن بھلا خلیس ہم ہندا مسنے کہ بلوچ آک ہچو وڑ ئسے ئٹ علم و شعور نا خواجہ مفس تاکہ او ظلم ئنا بست و بند نا بدرنگ آ چہرہ نا گواچن ءِ پہہ مننگ کپس۔ تونگر آتا لمہ ڈغار بلوچستان ہم مزاحمت کرسا ہر دور باری ٹی ہندنو چُنا ودی کرینے ہرا تینا شعور آن کوزہ گیریت نا تیوہ آٹی ءِ جُبی تسنو۔ بلوچ ادیب و زانتکار آک مزاحمت ءِ معنہ تسنو و ظلم ئنا گواچن ءِ راج ئنا مونا پاش کرینو۔ کیہی ہندنو ہم زانتکار مسنے کہ اوفک بلوچ آتا راجی زبان تے مونی ایسنو تاکہ بلوچ آک تینا دیہاڑ تون ہمگرنچ مریر و تینا درو نا شان آن ولد مریر و تینا اینو نا حالیت آتے مارِر۔ ہر ہمو بلوچ ہرا راجی زبان تا زی آ کاریم کرینے یا کہ ادب نا وسیلہ ئٹ ریاستی ظلم ءِ ہکل تسنے اودے خلنگ و کسفنگ ئٹ ریاست اسہ وار ہم چک خلتنے۔ پانے دا ہیت ہم گواچن ءِ کہ دن انگا کڑد آتے تون توفک متنے ولے اوفتا قلم تا بیانک انداخس طاقتور مسنو کہ توفک نا زی آ کوزہ کروکا ریاست تینا جند ئٹ لڑزہ ٹی تمانے۔ بلوچ چاگڑد ئٹ زانتکار آک تینا شعور و قلم آن بلوچ راج ءِ ساڑی آ وخت ئٹ اوفتا زمہ واری تے پہہ کرسا بسنو و داکان بیدس نوآبادیاتی بست و بند ئنا سوب آن ننا راجی زبان تا شونداری سلنگ نا گواچی مسنے گڑا ادیب آک ہمو پِڑ آ ہم تینا خذمت آتے سر تسنو و زبان تا رکھ ئکن جہد کرینو۔ ریاست نا کنڈ آن بلوچ نا اشتماعی شعور ءِ چُٹفنگ نا ہٹکل ئٹ قندیلِ بلوچ صباء دشتیاری، پروفیسر عبدالرزاق زہری، زاہد آسکانی و داسہ پروفیسر غمخوار حیات ہرا براہوئی ادب نا بھاز بھلو کڑد اس ئس شہید کننگار۔ داکان بیدس ہم پین کیہی بلوچ زانتکار آک ہندا بیدادی نا گواچی مسنو۔
بلوچ ورناک!
شہید غمخوار حیات نا خلنگ تیوہ بلوچ ادب و خاص براہوئی ادب کن بھاز بھلو نسخان ئسے۔ حیات تینا زند ءِ براہوئی ادب نا خذمت ئٹ گدریفے و ہندا عمل تون شہید کننگا۔ اونا اِننگ آن ودی مروکا کنڈ صدی تیٹی ہم پُر مننگ کپک۔ بلوچ راج ہرا مالو آن ادب نا پِڑ آ زانتکار آتا نیستی تون مون تننگ ءِ، اوڑکن غمخوار کون آ کڑد آتا شہید مننگ تیوہ تحریک کن نسخان ئسے۔ ولے ریاست ءِ ہم دا گڑا سما مرے کہ او غمخوار نا جون ءِ ننے آن پُلنگ کرے ولے اونا فکر و سوچ حیات مس ہرادے ایسر کننگ جہان نا ہچو طاغت ئسے نا وس ئٹی اف۔ اینو ہم صباء دشتیاری، زاہد آسکانی و ایلو شہید مروکا زانتکار آک زندہ ءُ و ننتون ننا تحریکی دیہاڑ ئٹ سفر کرسا ءُ۔ اوفتا فکر اینو ہم ننے سیبو ترسا ءِ و مزل نا کنڈ آ گام خلنگ کن حوصلہ بشخسہ ءِ۔ ننے تینا زانتکار آتے تینا کروئی ءِ و ہرا کاریم ءِ او ہراڑے سر کریر ننے ہمو جاگہ غان مونی دروئی ءِ تہ۔ اگہ نن خننگ اُن کہ ریاست ادب و زبان آن داخس خُلیک و دادے تینکن بھیم اس سرپند مریک۔ گڑا ننے ہندا پِڑ آ پین سوگو ءُ گام تخنگ نا گُرج ءِ۔ دا تحریک ئٹ ہرا ہرا جاگہ غا ریاست ننے نزور کننگ خواہک ننے ہمو جاگہ غاتے آ تینا مزاحمتی عمل ئٹ اودے مات تروئی ءِ گڑا نن تینا مزل اسکان سر مننگ کینہ و قابض نا کوزہ غان تینا راج ءِ آجو کننگ کینہ۔